Ισραήλ: Οι οθόνες γεμίζουν πόλεμο και αίμα - Η βία και το τραύμα μας επηρεάζουν ακόμα και από απόσταση Ημερομηνία:
14/10/2023, 16:36 - Εμφανίσεις: 34
Το περασμένο Σάββατο, ο κόσμος ξύπνησε με την είδηση ότι οι μαχητές της Χαμάς πραγματοποίησαν μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις στο Ισραήλ εδώ και δεκαετίες.
Η «τρομοκρατική οργάνωση», όπως έχει χαρακτηριστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Καναδά, το Ισραήλ, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, έκανε έφοδο από αέρα, ξηρά και θάλασσα, στοχεύοντας ένα μουσικό φεστιβάλ κοντά στα σύνορα με χιλιάδες νεαρούς Ισραηλινούς να παρευρίσκονται.
Επιτέθηκαν επίσης σε πόλεις και βάσεις του στρατού στο νότιο Ισραήλ, σκοτώνοντας εκατοντάδες ενώ χιλιάδες ρουκέτες εκτοξεύτηκαν μέχρι το Τελ Αβίβ και την Ιερουσαλήμ.
Το Ισραήλ αντέδρασε γρήγορα με μεγάλης κλίμακας χτυπήματα στις πόλεις της Γάζας, με τον πρωθυπουργό της χώρας, Μπενιαμίν Νετανιάχου να δηλώνει: «Είμαστε σε πόλεμο και θα τον κερδίσουμε».
Έκτοτε εικόνες θυμάτων και ντοκουμέντα καταστροφής τόσο από το Ισραήλ όσο και από την Γάζα πλημμυρίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με παιδιά και ηλικιωμένους να περιλαμβάνονται στην πολύνεκρη λίστα.
Όσα συμβαίνουν στο Ισραήλ και την Γάζα μας επηρεάζουν μίλια μακριά Ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα μπορούσε να επηρεάζονται άμεσα σε ολόκληρο το κόσμο επειδή έχουν φίλους ή συγγενείς σε αυτές τις περιοχές, οποιοσδήποτε παρακολουθεί ειδήσεις ή κάνει scroll στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να βιώσει έντονα συναισθήματα όταν αναλογιστεί τον ανθρώπινο πόνο και το συλλογικό τραύμα.
Γινόμαστε καθημερινά «μάρτυρες» βίαιων γεγονότων, που θα μπορούσε να προκαλέσουν ανησυχητικές σκέψεις, άβολα συναισθήματα, ακόμα και σωματικά συμπτώματα, όπως πονοκέφαλο ή πόνο στο στομάχι, ακόμα και όταν διαμεσολαβούνται από την τηλεόραση ή την οθόνη του κινητού.
Ως άνθρωποι όμως, είμαστε απίστευτα ανθεκτικοί και έχουμε την ικανότητα να ανταπεξέλθουμε στο άγχος που προκαλείται από αυτές τις εμπειρίες.
Και δεν είμαστε αβοήθητοι.
Ενώ υπάρχουν παράγοντες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, υπάρχουν βήματα που μπορούμε να κάνουμε, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, για να επεξεργαστούμε το τραύμα.